همیشه به یادتم

پر از سئوال بودم ، پراز حس گريه كه انگار قرار نبود دست از سرم بردارد !

چقدر دلم شكست . انگار آتشم زدي !

به كسي كه وجود نداشت متهمم مي كردي ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چشمانم ديگر تحمل نگه داشتن آن همه اشك را نداشت ؛

باور کن

دستهايت را از روي گوشت بردار

مي خواهم بگويم  :  خداحافظ ...

سفر هميشه قصه رفتن و دلتنگيه

گفتي مي خوام بهت بگم همين روزا مسافرم

به چشم من نگاه نكن دوباره گريت مي گيره،ساده بگم كه عشقمون بايد

 تو قلبت بميره ،فاصله بين من و تو از اينجا تا اسمون،خيلي عزيزي

واسه من اما زبونت بي وفاست، براي اين در به دري تو بهترين پناه

مني، دروغ نگو كه مي دونم تويي كه چشم به راهي

ندونستی که بعد از تو چراغ خونه خاموشه ...گلهای خونه پزمرده همه

 ای حرفها فراموشه ...امید با تو بودن هم درون سینه ام مرده ...تو را

 داشتن توی این دنیا چه ساده پیشم افسرده ...هنوز عطر نفسهات را

فضای خونه پر کرده ...دل عاشق من اینجا بدون تو پر از درد ...بیا

برگرد دلم تنگه گلهای خونه بی رنگه...چه سخته منتظر موندن دلم

بدجوری دلتنگه ...تو که رفتی نموندی قدر عشقم را نخوندی ..بی صدا

پر از ترانه قلب خسته ام را سوزندی ...کاشکی می شد قصه ای عشقم

با تو دنبال بگیره .....هر چه دیوار جدائی بین ما دوتا بمیره

اي عشق واقعي چگونه ستايشت كنم در حالي كه قلبت  از محبت بي

نياز است، چگونه ببوسمت وقتي كه عشقت در وجودم جاري  مي شود،

  بگذار نامت راتكرار كنم  نامت زيباست....... دلنشين است ، چه

داشته اي كه اين چنين مرا طلسم كرده اي ، من اين گونه نبوده ام تو

عشق را با من آشنا كردي، تو هواي دلم را با طراوت كرده اي، زماني

 كه با تو هستم به آسمان بي كران پرواز مي كنم، پس بدان دوستت دارم

 معبود حقيقي من ، گرچه پايان راه را نمي دانم

آه که هر کس در هر گوشه و کناری می کوشد تا به گونه ای ، گرمای

دلپذيرآن را در قلب خود حس کند.

مگر خود تو بارها با چشمانی پر از اشک به آسمان چشم ندوخته ای

و آهی از دل نکشيده ای؟؟

به راستی چند بار از سر کوچه يا خيابانی گذر کرده ای و نگاهی آغشت

ه به درد به آن انداخته ای؟

؟

چند بار در نيمه های شب دست به سوی ستارگان گشوده ای تا سوار ب

ر بال روياهايت ، لطافت وجود معشوق را بر سر انگشتانت حس

کنی؟؟؟

عاشقی دردی است که بی آن ، نه من ، نه تو و نه هيچ انسانی را که

قلبی در سينه داشته باشد، يارای گذر دوران زندگانی نيست.

دردی است که زيبايی اش را چه آسان می توان در نگاه عاشق ديد و

 نوای اميد بخشش را در تپش قلب او شنيد..

عاشقی زيباست.همچون لحظه ی ديدار،عاشقی زيباست.....

و عاشقی بس زيباست

دوست دارم سحر جان

هرگزفراموشت نمی کنم

باور نمی کنی که این روزها چقدر دلم گرفته ،باور نمی کنی که خنده

هایم چه بغض هایی را در خود پنهان دارد

و شاید محکوم به مرگ!!!
سکوت کردم... به اندازه همه حرفهایم!

دوستت دارم عزيزم !!!!!!!!

من از قصه زندگی ام نمی ترسم ،من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و

تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.ای بهار زندگی ام

اي کاش می شد با آسمون تنها ی ابی به اوج رنگين کمان دل های

شکسته رفت و مرحمی بر دل زخمی  آنان شد کاش می شد با تنها ترين

 تصوير به اوج خاطرهايت سفر کنم . با دلی خورشان امواج نامهربانه

 ات را با کناره ساحل نگاهم برخورد ميکرد در آغوش بگيرم . کاش

 می شد ميدانستی درون قلبم خوانه ييست برای تو .کاش می دانستی باغ

 دلم بی تو تنها ميشود . کاش می دانستی گرميه صدايت به من آرامش

 ميدهد . کاش می دانستی قطره ای از اشکت را به دريا نمی دهم

ديگر نمانده هيچ به جز وحشت سكوت 

                                      ديگر نمانده هيچ به جز آرزوي مرگ

 خشم است و انتقام فرومانده در نگاه

                                             جسم است و جان كوفته در جستجوي مرگ

تنها شدم ، گريختم از خود ، گريختم

                               تا شايد اين گريختنم زندگي دهد

 تنها شدم كه مرگ اگر همتي كند

 
                                  شايد مرا رهايي ازين بندگي دهد

تنها شدم كه هيچ نپرسم نشان كس

                                        تنها شدم كه هيچ نگيرم سراغ خويش

 دردا كه اين عجوزه ي جادوگر حيات

                                    بار دگر فريفت مرا با چراغ خويش

اينك شب است و مرگ فراراه من هنوز

                                       آنگونه مانده است كه نتوانمش شناخت

اينك منم گريخته از بند زندگي

                                     با زندگي چگونه توانم دوباره ساخت ؟

تنهایی رو دوست دارم زیرا بی وفا نیست...تنهایی رو دوست دارم زیرا

 عشق دروغی در آن نیست...تنهایی رو دوست دارم زیرا تجربه

کردم...تنهایی رو دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست...تنهایی رو

 دوست دارم زیرا...

تنهایی رو دوست دارم به خاطر اشکهایی که میشه در آغوشش

بریزی...به خاطر اینکه تنهایی تنها کسیه که میتونی بهش اعتماد

کنی...تنها کسیه که حرفای دلت رو جایی جار نمیزنه...تنهایی دل

سوزوندن و غصه خوردن نداره

چرا وقتی به کسی میگی تنهام......میگن:آخی...طفلکی تنهاست

مگه تنهایی چه گناهی کرده که اینقدر غریب شده...همه یه روزی تنها

میشن تنهای تنها!!!روزی میرسه که تنها اونه که به کمکت میاد...

آرامشم گم شده است!

           و من پريشانم

           در اضطراب آنچه خواهد شد

و آيا نگاهم خواهد پذيرفت كه ديگر وقت آسايش است؟

مي توان ماند

          مي توان رفت

                   ولي هرگز نمي توان......

كسي هست كه بداند چند دقيقه مانده به وقت استراحت؟

چه بايد بكنم؟

                      لبخند بزنم!

                      اشك بريزم!

كجا بروم ، خانه تنهاي ام كجاست؟

                                            كسي آرامشم را نديد؟

تو را دوست دارم

و وقتی تو نیستی غمگینم

و به آسمان آبی بالای سرت

و اخترانی که تو را میبینند رشک میبرم

تو را دوست دارم

وآنچه میکنی درنظرم بی همتا جلوه می کند

و بارها در تنهایی از خود پرسیده ام

چرا آنهائیکه که دوستشان دارم بیشتر شبیه تو هستند

تو را دوست دارم

اما هنگامی که نیستی از هر صدایی بیزارم

حتی اگرصدای آنانی باشد که دوستشان دارم

زیرا صدای آنها طنین آهنگین صدایت را در گوشم می شکند

می دانم که دوستت دارم

اما افسوس که دیگران دل ساده ام را کمتر باور می کنند

و چه بسا به هنگام گذر می بینم به من میخندند

• بیشتر وقت ها که به گل های بنفشه توی ایوان نگاه می کنم صدای گفتگو وخنده گل ها را می شنوم.
• اما بعضی روزها صدای حرف وخنده شان نمی آید آن وقت آب پاش را پر می کنم و برگها وگلبرگ هایشان را که از دوده وخاک پوشیده شده اند می شویم آنگاه دوباره ایوان پر از صدای شادی وخنده می شود .....

روزی که برای همیشه پر کشیدی "تا دیاری که

کی اشکاتو پاک می کنه شبا که غصه داری ...؟

دست رو موهات کی می کشه وقتی منو نداری ...؟

شونه ی کی همدم هق هق ت می شه دوباره ...؟

از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره ...؟

برگ ریزونای پائیز کی چشم به رات نشسته ...؟

از جلو پات جمع می کنه برگای زرد و خسته ....؟

کی منتظر می مونه حتی شبای یلدا ...؟

که خنده رو لبات بیاد شب برسه به فردا ....

تا آخر عمر

آن لحظه که تنهایی هایم را با تو قسمت می کردم

تو تمام وجودت را به من می دادی

آن لحظه که غمهایم را از دوشم بر می داشتی و به بدوش می کشیدی

تمام شادهایت را در قلبم می گنجاندی

آن لحظه که اشک می ریختم

تو اشکهایم را پاک می کردی و خود اشک می ریختی

این همیشه تو بودی که نیازهایم را پاسخ می گفتی

اما...

اما اکنون که چشمهایت را بسته ای و رفته ای

من نیز چشمهایم را می بندم و هر جا که تو بروی می آیم…

ای عشق راه دور من

من بی تو یه ناتمومم

خیلی دوست دارم

هیچ وقت فراموشت نمی کنم

من از این خانه ی ابری به خدا سیر شدم

اي تو تنها بهانه زندگيم

 نيستي که ببيني چگونه بي تو تنها درغروب دل نواز كوچه باغ عاشقي قدم مي زنم

     نيستي که ببيني  شب بي تو غم آلود است

 نيستي که ببيني  برسرقرار پا به پاي آن درخت چنار پير شدم

     نيستي که ببيني ابرهاي عاشق چشمم در نبود تو باراني است

 نيستي كه ببيني گلزار دلم مدتهاست كه بيابان شده است وعطش ناك عشق توست

    نيستي كه ببيني لعل لبانم بي تو پاي آن درخت چنارعشق را به همراه خود به خوابگاه ابدي مي برد

 ولي اين را بدان شاخه گل رز تو هنوز در دلم سرخ است

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما

همه از من گریزانن تو هم بگذر از تنها

به همين سادگي رفتي، بي خداحافظ عزيزم